حس عذاب وجدان بهت القا کنم یا منجربه نشخوار ذهنی خاطرات گذشته بشم، بلکه می‌خوام متوجه این نکته باشی که ما با ارزش‌ترین دارایی‌های زندگیمون یعنی همدیگه‌رو از دست دادیم، پس نباید ناامیدانه از تلاش برای رسیدن به اهدافمون دست بکشیم، حداقل بایدبه خودمون ثابت کنیم در ازای چیزی که از دست دادیم( فرصت زیستن با هم دیگه) چیزهای باارزش دیگه‌ای به دست آوردیم/ میاریم... پس شجاع و صبور باش و قوی بمون، تسلیم نشو تا شاید تقدیر دوباره ما رو در مسیر سرنوشت هم قرار بده... اون‌وقت چه قشنگ‌تر که با دست پر به هم برسیم... نه با کوله باری از حسرت و افسوس و اما و اگر...

💪